Wernisaż wystawy: Bez Końca – Katarzyna Józefowicz

Katarzyna Józefowicz urodziła się w 1959 roku w Lublinie. Studiowała na Wydziale Rzeźby w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Gdańsku w latach 1981–1986. Dyplom obroniła w pracowni prof. Edwarda Sitka. Swoje prace prezentowała na wystawach indywidualnych m.in. w Galerii Koło w Gdańsku (1996, 1998, 2003), Galerii Foksal w Warszawie (2000, 2001, 2002, 2005), Galerii Prowincjonalnej w Słubicach (2000), Galerii Arsenał w Białymstoku (2003), Galerii Wozownia w Toruniu (2007), Galerii Białej w Lublinie (2007), GGM w Gdańsku (2009), Li Space w Pekinie (2010), MMC w Wilnie (2013), CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie (2015), CSW Łaźnia w Gdańsku (2018), Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku (2019). Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych. W 2001 roku została laureatką Paszportu „Polityki”. Jej prace znajdują się w zbiorach m.in. Muzeum Narodowego w Gdańsku, Kolekcji EVN (Austria), Norton Family Collection (USA), Galerii Arsenał w Białymstoku. Ponadto prace posiadają w swoich zbiorach m.in.: Jil Sander, Jack Tilton, La Gaja, Pedro Alvares Ribeiro.

Prezentowana w zakopiańskiej galerii twórczość Katarzyny Józefowicz jest we współczesnej sztuce zjawiskiem wyjątkowym i osobnym, ze względu na niezwykle refleksyjne i krytyczne traktowanie idei antropocentryzmu, pojęcia czasu i procesu twórczego. W ciągu ostatnich dekad artystka niezwykle konsekwentnie i systematycznie podejmuje trud wtórnej artystycznej i semantycznej translacji: idee i pojęcia zapisane w formie abstrakcyjnego znaku graficznego tłumaczy ponownie na język pierwotnych znaczeń. Tytuły realizacji takie jak: „Między słowami”, „Obrus”, „Gry”, „Dywan” czy „Miasta” odwołują się pozornie do pojęć, zjawisk i obiektów zdefiniowanych, prozaicznych i codziennych – jednocześnie angażując widza w intelektualną grę z wieloznacznością pojęć, zaskakując wysublimowaną metaforą i mnogością asocjacji.

Kompozycje Katarzyny Józefowicz, pomimo wyraźnie zarysowanej przez artystkę czytelnej wewnętrznej struktury i „rzeźbiarskiej proweniencji” w sposobie definiowania formy i przestrzeni, posiadają otwartą kompozycję. Dają możliwość kontynuacji i multiplikacji, stają się zapisem procesu w czasie. Ów czas w pracach Katarzyny Józefowicz, zapisany w nietrwałej materii papieru, z przetworzonych fragmentów gazet i reklam, jest odczuwany równie sensualnie jak ten, który niegdyś utrwalano w kamieniu i spiżu, na fasadach i cokołach. Artystka wykorzystuje gazety, tekturę, papier, niechciane i zdegradowane strzępy cywilizacji i przebrzmiałego zgiełku informacyjnego, aby z tak przetworzonej materii, wzorem procesów biologicznych, budować organiczną tkankę neuronów, oplatających i komunikujących ze sobą świat natury i kultury.
(…) Pokorna i systematyczna dyscyplina pracy czyni z dzieł Katarzyny Józefowicz autentyczny i osobisty zapis czasu, kronikę współczesnej odysei, godną cierpliwych splotów tkaniny Penelopy. W tak szeroko zakreślonym obszarze poszukiwań twórczych Katarzyny Józefowicz pomiędzy dumną nadzieją, że jesteśmy „miarą wszechrzeczy”, a smutną konstatacją, że jesteśmy „epizodem w życiu przedmiotów”, wrażliwy odbiorca odczyta głęboki sens i wagę „niemych słów”, którymi przemawia do nas artystka.

Lidia Rosińska-Podleśny
Fragment tekstu do wystawy

Prace prezentowane na wystawie pochodzą z kolekcji Katarzyny Józefowicz, Fundacji Galerii Foksal w Warszawie oraz Małopolskiej Fundacji Muzeum Sztuki Współczesnej w Tarnowie.

Miejska Galeria Sztuki im. Władysława hr. Zamoyskiego

W lipcu 1911 roku w dopiero co otwartym i jeszcze niewykończonym Bazarze Polskim przy Krupówkach otwarta została wystawa grafiki. Miała ona charakter konkursu, a jej organizatorem był łódzki przemysłowiec i mecenas sztuki Henryk Grohman, współtwórca działającego od trzech lat Stowarzyszenia „Sztuka Podhalańska”. Swoje prace wystawiło blisko trzydziestu artystów. Tak swoją historię rozpoczęła jedna z najstarszych galerii sztuki w Polsce, tym szczególniejsza, że właściwie działająca w małej wsi liczącej wówczas niespełna dziesięć tysięcy mieszkańców. Sala nad Bazarem Polskim wzniesionym staraniem założonej przez Władysława hr. Zamoyskiego Fundacji Kórnickiej od razu stała się centrum artystycznym. Tutaj swoje prace pokazywali m.in. Władysław Skoczylas, Wojciech Brzega, Eugeniusz Skotnicki, Stanisław Ignacy Witkiewicz, Teodor Axentowicz, Xawery Dunikowski, Julian Fałat, Vlastimil Hoffman, Rafał Malczewski, bracia Pronaszkowie, August Zamoyski. Tutaj działał słynny Teatr Formistyczny Witkacego.

Po II wojnie światowej wznowiono działalność wystawienniczą, kierownikiem sali w 1945 r. został artysta malarz Wojciech Fleck. Od 1951 roku salą zarządza Biuro Wystaw Artystycznych (filia CBWA w Warszawie), następnie delegatura BWA w Krakowie. W roku 1977 zostaje powołane Rozporządzeniem Wojewody Nowosądeckiego Biuro Wystaw Artystycznych w Nowym Sączu GALERIA w Zakopanem pod dyr. mgr Krzysztofa Kulisia, a Uchwałą Urzędu Marszałkowskiego z dnia 4 listopada 1999 r. utworzono Małopolskie Biuro Wystaw Artystycznych w Nowym Sączu GALERIA w Zakopanem. W roku 1968 szefową BWA zostaje Anna Waloch i prowadzi galerię do roku 2007. Galeria od razu włączyła się w nurt życia artystycznego Polski i szybko stała centrum ówczesnej awangardy. Do historii przeszły słynne Salony Marcowe, które zapoczątkowały w sztuce odwrót od okresu realizmu socjalistycznego. Szczególne znaczenie miały pierwsze z nich. Prezentowali się wówczas m.in. Maria Jarema, Tadeusz Brzozowski, Jan Lebenstein, Kazimierz Mikulski, Jonasz Stern, Jerzy Tchórzewski, Wacław Taranczewski, Aleksander Kobzdej, Jerzy Nowosielski, Teresa Pągowska, Jan Tarasin, Piotr Potworowski, Jan Cybis, Tadeusz Kantor, Henryk Stażewski.

Tutaj też przez lata odbywały się Przeglądy Filmów o Sztuce, jedyny w Polsce festiwal filmów traktujących o artystach i ich dziełach. Galeria stała się ważnym centrum ekspozycyjnym na mapie Polski. Gościli w niej z wystawami indywidualnymi Jerzy Duda Gracz, Zdzisław Beksiński, Władysław Hasior, Jerzy Nowosielski, Zdzisław Beksiński, Jacek Waltoś, Stanisław Rodziński, Jerzy Bereś. Stałymi gośćmi są artyści zakopiańscy. Galeria prezentuje przede wszystkim współczesną sztukę polską. Tu odbywają się spotkania autorskie, pokazy filmów o sztuce, wieczory poezji oraz już od roku 1977 koncerty kameralne i okolicznościowe. Galeria organizuje również targi sztuki współczesnej. l stycznia 2001 roku utworzono Miejską Galerię Sztuki z siedzibą w Zakopanem ul. Krupówki 41, która została objęta Rejestrem Instytucji Kultury Miasta Zakopane i wpisana do Księgi rej. RIK 2/2001 prowadzonych przez Samorząd Miasta Zakopane. 31 lipca 2002 roku Rada Miasta Zakopanego uchwałą nr. XLIII/436/2002 nadała imię Galerii im. Władysława hr. Zamoyskiego.

Galeria jest czynna od wtorku do soboty w godz. od 10.00 do 18.00 oraz w niedzielę w godz. od 10.00 do 16.00.

Więcej
Chcesz być na bieżąco?

Zapisz się do naszego newslettera i otrzymuj informacje o wydarzeniach i atrakcjach Zakopanego!

PS. nie będziemy spamować ani udostępniać nikomu Twojego adresu